Etiket: Ahmet Adnan Saygun Hayatı 15

Ahmet Adnan Saygun Hayatı

Ahmet Adnan Saygun

Ahmet Adnan Saygun; bestecidir (İzmir 1907-İstanbul 1991).

1923’te Hüseyin Sadettin Arel’den armoni öğrendi. 1925’te İzmir’in çeşitli ilkokullarında müzik öğretmenliği yapmaya başladı. 1926’da İzmir Lisesi’ne müzik öğretmeni olarak atandı. 1928’de devletçe açılan sınavı kazanarak, Fransa’ya müzik öğrenimi görmek üzere gönderildi. 1931’de yurda dönüşünde Ankara Mualim Mektebi’nde armoni ve komptrpuan dersleri verdi. 1934’te Riyaseticumhur Filarmoni Orkestrası (Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası) yöneticiliğine getirildi. Aynı yıl Mustafa Kemal’in İran Şah’ının Türkiye’yi ziyareti nedeniyle iki ülkenin ortak geçmişini konu alan bu opera bestelemesi yönündeki arzusuna uyarak Özsoy operasını besteledi. 1936’da İstanbul Belediye Konservatuvarı’na öğretmen olarak atandı. Aynı dönemde Bela Bartok ile birlikte halk müziği derlemeleri yapmak üzere Anadolu’da araştırma gezileri yaptı.

1939’da Halkevleri müfettişliğine getirildi. 1940’da Ses ve Tel Birliği’ni kurarak batı müziği konserleri düzenledi. 1946’da Ankara Devlet Konservatuvarı Kompozisyon ve Model Müzik Bölümü yöneticiliğini üstlendi. 1947’de Uluslararası Halk Müzik Konseyi’nin yönetim kurulu üyeliğine, 1973’te İstanbul Devlet Konservatuvarı öğretim üyeliğine seçildi. 1971’de devlet sanatçısı unvanım aldı. 1948’de İnönü Armağanı, 1950’de Fransızların Officier l’Academie Nişanı, 1958’de Jean Sibelius Beste Madalyası, 1979’da Çekoslovakya’nın Saçanek Nişanı, 1981’de Atatürk Sanat Armağanı; 1984’te Kültür ve Sanat Büyük Ödülü ile ödüllendirildi. 1985’te, “Profesör” unvam verildi. Cumhuriyet döneminde ulusal bir müzik oluşturma çabalarında Avrupa’da öğrenim görmüş C. R. Rey, N. K. Akses, F. Alnar, U. C. Erkin ile birlikte “Türk Beşleri” ni oluşturdular. Saygun’un, bestelerinin yanı sıra halk müziği derlemeleri, Kars ve Artvin yöresi çalgı ve müzikleri vb araştırmaları, müzik kuramına ilişkin çok sayıda öğretici eseri de vardır.

Başlıca eserleri: Opera: Özsoy 1934, Taşbebek 1934, Kerem 1948, Kör oğlu 1973, Çeşitli: Disertimentol Orkestra için 1930, Sezişler, iki klarnet için 1932-1933, Manastır Türküsü, koro ve orkestra için 1933, 2. Yaylı Çalgılar Dörtlüsü 1938, Yunus Emre Oratoryosu 1946, Ölüler Kareografik Süit, On Halk Türküsü, İnci’nin Kitabı, piyano için Atatürk’e ve Anadolu’ya Destan, İnsan Üzerine Deyişler, Bir Zenci Hikâyesi, Ayin Raksı Kitap: Türk Halk Musikisinde Patnatonizm (1935), Rize, Artvin ve Kars Havalisi Türkü, Saz ve Oyunları Hakkında Bazı- Malumat (1937), Toplu Solfej (2 cilt; 1967-1968), Modal Solfej (1968).

7 Eylül 1907, İzmir – 6 Ocak 1991 İstanbul

Türk bestecisidir. 1928’de Devlet sınavını kazanarak Paris’e gönderilmiş, Schola Cantorum’da Eugène Borrel ve Vincent d’lndy’nin öğrencisi olarak eğitim görmüştür. 1931’de Türkiye’ye döndüğünde Ankara Musiki Muallim Mektebi kuram öğretmenliğine atanmış, 1934 yılında Cumhurbaşkanlığı Orkestrasını yönetmiş, 1936’da İstanbul Konservatuvarı kural öğretmeni olmuştur. 1939’da Halkevleri müzik denetmenliğine, 1946’da Ankara Devlet Konservatuvarı besteciliğine getirilmiştir. Folklor araştırmaları ile de tanınır, Türk halk müziğini Batı prensipleriyle, özellikle romantik ve empresyonist etkilerle işler. En ünlü yapıtı «Yunus Emre» oratoryosudur. Öbür eseri: «Kerem» ve «Köroğlu» adlı operalar, üç senfoni, piyano ve keman konçertoları yaylı çalgılar dörtlüleri, iki klarnet için «Duyuşlar», piyano için «İncinin Kitabı», sonatin, keman ve piyano sonatı, «Bir Orman Masalı» adlı bale müziği.

kaynak:nkfu

Etiketler, , , , , , ,