Etiket: i. nikolay

I. Nikolay kimdir aslen nereli kaç yaşında hayatı biyografisi

1825-1855 yılları arasında Rus çarı olarak bulundu.

1825-1855 yılları arasında arasında Rus çarı olan I. Nikolay, klasik otokrat tipinin başlıca temsilcisi ve tutucu politikalarıyla Rusya‘nın gelişimini 30 yıl boyunca donduran kişi olarak hatırlanır.

I. Nikolay, 6 Temmuz 1796 tarihinde Rusya’da Sankt-Peterburg’un 45 km güneyinde yer alan Gatçina’da doğmuştur. Tam adı Nikolay Pavloviç Romanov’dir. Babasının adı Rusya İmparatoru Pavel Petroviç’dir. Babası; II. Katerina (Büyük Katerina) ve Rusya İmparatoru II. Petro’nun oğludur. Annesi ise Çariçe Maria Feodorovna (Württembergli Sophie Dorothea)’dır. I. Nikolay, 7 yaşına kadar bir İskoçyalıdan dersler aldı. 7 yaşından itibaren General Matthew Lamsdorff’tan ders almaya başladı. Nikolay’ın en sevdiği ders askerlikti, iyi bir subay olmak istiyordu.

I. Nikolay, bebekken büyükannesi Çariçe (Büyük Katerina) II. Katerina’nın 17 Kasım 1796 tarihinde ölmesinden sonra Büyük Prens adını taşıyan veliaht babası Pavel Petroviç Çar oldu. I. Nikolay, 5 yaşında iken babasının 23 Mart 1801 tarihinde çıkan bir isyanla öldürülmesinden sonra kendisinden 19 yaş büyük ağabeyi I. Aleksandr, Çar oldu.

I. Nikolay, 1814 yılında kardeşi Mihail ile beraber Napolyon Bonapart önderliğinde Fransa ile Avrupa‘nın diğer güçlü devletlerinin oluşturduğu koalisyon arasında gerçekleşen Napolyon Savaşları’nda görev aldılar.

I. Nikolay, 1817 yılında Prusyalı Charlotte (Aleksandra) ile evlendi. II. Aleksandr, Konstantin Nikolayevich, Nikolay Nikolayeviç, Maria Nikolaevna, Mihail Nikolayeviç Romanov, Olga Nikolaevna, Alexandra Nikolaevna, Alexis Pashkine, Elizabeth Nicholaevna, Youzia Koberwein, Olga Carlovna Albrecht adlarında çocukları oldu.

Çar olan abisi I. Aleksandr, 1 Aralık 1825 tarihinde tifo hastalığından öldükten sonra yerine geçmesi gereken diğer abisi Konstantin, 26 Aralık 1825 kadar taç giymeden bekleyince I. Nikolay çar olarak başa geçmiştir. Bunun üzerine I. Aleksandr’ın başa geçmesini isteyen bazı Subay ve askerler 3.000 imparatorluk askeri ile Aralıkçılar İsyanı olarak anılan isyanı başlattı. İsyan, Çar I. Nikolay tarafından bastırıldı; 5 lider idam edildi ve asiler Sibirya’ya sürüldü.

I. Nikolay, Çar olduktan sonra tutucu eğilimlerini gösterdi. Gericilik ortamında yetişmiş olan yeni çar, Rus panslavizmi ve milliyetçiliğine derinden bağlıydı. Ancak tüm bunlara karşın 1826’da yasama ve yeni kurulan jandarma kuvvetleriyle ilgili 2. ve 3. daireler, 1828’de yardım ve eğitim kurumlarını yönetmek için 4. daire, 1836’da köylerin durumunu iyileştirmek için 5. daire (sonraları yerini Devlet Toprakları Bakanlığı’na bırakacaktı) ve 1843’te Transkafkasya için bir yönetim planı oluşturmak için 6. dairenin kurulması gibi yönetsel alanlarda reformlar yapıldı.

1833’te Eğitim bakanı Kont Sergey Uvarov tarafından ilan edilen Resmi Milliyet Öğretisi 3 temele dayanıyordu: Ortodoksluk, Otokrasi ve Milliyet.

Otokrasi, Rus devletinin vazgeçilmez yönetici sayılan çarın egemenliğinin mutlak olması ve sürdürülmesi anlamına geliyordu; bu temel dış politikada Viyana Anlaşması’nın (1845) savunulmasını sağladı.

Ortodoksluk resmi kilisenin Rusya‘daki önemli rolünü, topluma ve insan yaşamına anlam kazandıran ahlak ve ideallerin kaynağı anlamına geliyordu.

Milliyet (narodnost) ise, hanedan ve hükümetin güçlü ve sadık destekçisi sayılan Rus halkını ifade ediyordu.

I. Nikolay, Rusya’nın çok gereksindiği temel reformları gerçekleştiremedi. Serfliğin artık çağ dışı kaldığı bu çağda hala serfliği kaldırmamakta inat etti. Serflik, Nikolay’ın ardılı II. Aleksandr döneminde 1861’de kaldırıldı. 1832 yılında, 17.yy’dan beri yayınlanmış tüm yasaları içeren bir genel yasa yayınladı. Bu yasa, 1917 Ekim devrimine kadar yürürlükte kaldı.

Osmanlı devletinin zayıflamasında ve parçalanmasında büyük çıkarı olan I. Nikolay, boğazların denetimini ele geçirerek Akdeniz’e inebilmek için, Yunan bağımsızlık hareketini destekledi. 1828 yılında Osmanlı devletine savaş açan Rus Çarı I. Nikolay, 1829’da Edirne‘yi ele geçirdi. Rusya, Eylül 1829’da imzalanan Edirne antlaşması ile bazı topraklar kazanmasının yanında ticaret gemilerini boğazlardan serbestçe geçirme hakkını elde etti. Aynı antlaşma ile Osmanlı devleti, bağımsız bir Yunan devletinin kurulmasını kabul ediyordu.

I. Nikolay, Osmanlı Devletinin Sultanı II. Mahmut‘un, 1830-1831 yıllarında Mısır Hidivi Kavalalı Mehmed Ali Paşa ile arasında doğan Mısır sorunu nedeni ile kendisinden istediği yardımı kabul ederek, 1833’te Rus donanmasını İstanbul‘a gönderdi.

Temmuz 1833’te Rusya ile Osmanlı devleti arasında imzalanan Hünkar İskelesi Antlaşması ile Osmanlı Devleti, boğazları Rus gemileri dışında kalan tüm yabancı savaş gemilerine kapamayı kabul ederek, Rusya‘ya İngiltere karşısında önemli bir üstünlük kazandırdı. Ancak 1841’de imzalanan Londra antlaşması ile boğazlar tüm savaş gemilerine kapatıldı.

1853 yılında Osmanlı Devleti‘yle patlak veren Kırım Savaşı (1853-56), büyük devletlerin Osmanlıların yanında yer alması yüzünden Rusya‘nın yenilgisiyle sonuçlandı.

I. Nikolay, 2 Mart 1855 tarihinde Kışlık Saray, St. Petersburg, Rusya’da yakalandığı soğuk algınlığının zatürreye dönüşmesi sonucunda 59 yaşında ölmüştür. Ölümünden sonra yerine oğlu II. Aleksandr geçmiştir.
Kaynak:Biyografi.info

Etiketler, , , , , , , , , , , ,

I. Nikolay Aslen NERELİ , kimdir , kaç yaşında ,biyografisi , hakkında

I. NikolayI. Nikolay (Nicholas Pavlovich Romanov), Rus çarı (Tsarskoye Selo/St. Petersburg yakınları 1796 – St. Petersburg 1855). I. Pavel’in oğludur.

1808’de babasının öldürülmesi üzerine ağabeyi, Aleksandr adıyla tahta çıktı. Nikolay özel öğretmenler tarafından yetiştirildi ve yüksek rütbeli bir subay olarak orduya katıldı (1814). Büyük ağabeyi I. Aleksandr’ın Aralık 1825’te, erkek çocuk bırakmadan ölmesi, doğal mirasçı küçük ağabeyi Konstantin’in tahta çıkmayı kabul etmemesi, bir boşluk yarattı. Tahta çıkmasının kesinleştiği sırada İspanyol Generali Riego’nun başkaldırmasıyla bazı subaylar da ayaklandılar (1825). Soyluluğun yönetim için güvenilir bir kesin destek olmadığını anlayan I. Nikolay, çözümü güçlü ve merkezileşmiş bir bürokrasi yaratmakta buldu. Siyasal polisi örgütleyerek, basını, kitapları ve tiyatroyu sansüre bağlayarak, Ortadoksluğu destekleyerek otoriteye dayalı temelleri sağlamlaştırdı. 1832’de, 17. yüzyıldan beri yayımlanmış yasaları içeren bir genel yasa yayımlattı (1917 Ekim Devrimi’ ne kadar yürürlükte kaldı).

Ekonomik gelişmenin önünde engel saydığı sertlik konusunda aşamalı olarak kaldırılması yöntemini benimsedi, eylemi erteledi. Rusya’nın otoriteyi korumak, güçlendirmek ve saldırılara karşı savunmak gibi bir “kutsal misyon”u olduğunu savunarak Polonya’da 1830-1831 arasında baş gösteren bağımsızlık ayaklanmasını sert bir biçimde bastırıp, bu ülkenin özerkliğine son verdi; Macar bağımsızlık hareketinin bastırılmasında rol oynadı. I. Aleksandr’ın başlattığı Asya’da yayılma politikasını sürdürdü. Kafkasya ve Gürcistan’ı ele geçirdi. Yunan bağımsızlık hareketini destekledi, başkaldıran Eflak ve Boğ-dan beylikleriyle Sırbistan’ın yanında yer aldı. 1827’de Osmanlı İmparatorluğu’na savaş açarak, Tuna ve Karadeniz’in bir bölümünü ele geçirdi. 1853’te Osmanlı Devleti’nden Kudüs ve çevresindeki kutsal toprakların koruyuculğunu istedi. Osmanlı Devleti’ni destekleyen İngiltere ve Fransa ile Rusya arasındaki Kırım Savaşı 1856′ da Rusya’nın yenilgisiyle sonuçlanırken, I.Nikolay öldü.

Rusya’ya birçok yenilik getirdiği kabul edilir: İlk demiryolları, dokuma endüstrisinin gelişmesi, okullarla halkın kültür düzeyinin yükseltilmesi, ırmakları taşımacılık için elverişli duruma getirmesi, Rus parasının değer kazanmasını sağlayıp yasalara işlerlik kazandırması.

kaynak:nkfu

Etiketler, , , , , , , , ,

I. Nikolay (Nikolay Pavloviç) Aslen NERELİ , kimdir , kaç yaşında ,biyografisi , hakkında

Nikolay I, tam adı Nikolay Pavloviç (d. 6 Temmuz 1796, Tsarskoye Selo [bugün Puşkin], Petersburg yakınları – ö. 2 Mart 1855, Petersburg, Rus Çarlığı), 1825-55 arasında Rus çarı. Klasik otokrat tipinin başlıca temsilcisi ve tutucu politikalarıyla Rusya’nın gelişimini 30 yıl boyunca donduran kişi olarak anılır.

Gençliği ve eğitimi. Büyük Prens Pavel ile Büyük Prenses Maria’nın oğluydu. Daha birkaç aylıkken II. Yekaterina’nın (Büyük) ölmesi üzerine babası, I. Pavel adıyla tahta çıktı. Nevrotik, zorba bir insan olan Pavel 1801’de sarayda çıkan bir ayaklanmada öldürülünce, Nikolay’ın kendisinden 19 yaş büyük ağabeyi, I. Aleksandr adıyla çar yapıldı.

Nikolay 7 yaşına değin İskoç mürebbiye Jane Lyon tarafından yetiştirildi. Ondan sonra da General Matthevv Lamsdorfftan ders almaya başladı; generalle ilişkisi katı bir askeri disipline ve resmiyete dayanıyordu. Tarih, coğrafya, ahlak felsefesi, hukuk, matematik gibi genel derslerin yanı sıra Nikolay usta bir binici olarak yetişti; İngilizce, Fransızca, Almanca, Yunanca ve Latince öğrendi. Ama onun en sevdiği konu askerlik, gönlünde yatan da iyi bir subay olmaktı. Nikolay ile kardeşi Mihail’in eğitimi, Napolyon Savaşları (1812-15) sırasında kesintiye uğradı. 1814’te iki büyük prensin de orduya girmesine izin verildi. Fiilen çarpışmasalar bile savaş her ikisini de etkiledi; bu arada Avrupa’nın birçok yerini görme olanağı buldular. Nikolay Kasım 1815’te Prusyalı prenses Charlotte’la (Ortodoks olduktan sonra Aleksandra adını aldı) nişanlandı, iki yıl sonra da evlendiler. Bu evlilik, Napoleon’a karşı güç birliği yapmış olan iki hanedan arasındaki siyasal birleşmeyi temsil ediyordu.

Nikolay, yarım kalan eğitimini tamamlamak için Mayıs-Eylül 1816 arasında bütün çarlık topraklarını kapsayan bir geziye çıktı ye 1817 başlarına değin dört ay kadar da İngiltere’de kaldı. Kısa sürede çok fazla yer dolaştığı Rusya gezisi oldukça yüzeyseldi. Gene de, annesinin öğütlerini tutarak Nikolay’ın gezi boyunca duyup gördüğü her şey hakkında aldığı notlar tarihçiler açısından ilginçtir. Büyük prensin gözlemleri nedenlerden çok olguları içeriyor ve Polonyalılarla Yahudilere duyduğu güçlü nefret gibi birçok önyargısını yansıtıyordu. Sonradan böyle hızlı inceleme gezileri Nikolay için neredeyse tutku halini aldı. Evlendikten birkaç ay sonra Nikolay, ordunun istihkâm birliğine genel müfettiş atandı. Daha sonraki yıllarda ikincil önemde başka birçok askeri görev aldı.

Hükümdarlığı. Hiç oğlu olmayan I. Aleksandr’ın beklenmedik ölümü sarayda bunalıma yol açtı. Nikolay’ın öbür ağabeyi Konstantin de halktan biriyle evlenerek taht üzerindeki haklarından feragat etmişti. Aleksandr 1822’de kaleme aldığı bir bildirgede Nikolay’ı vâris göstermişti. Ama gerek bu bildirgenin yayımlanmamış olması, gerekse halkın Konstantin’i desteklemesi yüzünden Nikolay, bir süre beklemeyi yeğledi. Sonunda Konstantin ve yönetimindeki Polonya Krallığı ona bağlılık yemini ederken, Nikolay ve ordusu da Konstantin’e bağlılık yemini ettiler. Bir süre sonra Nikolay, Aleksandr’ın bildirgesini yayımlayarak çar oldu. 26 Aralık 1825’te Petersburg’daki muhafız alayı kendisine bağlılık yemini ederken, Dekabristler adıyla bilinen devrimciler bir ayaklanma başlattı. Ama iyi örgütlenemeyen ayaklanma hemen bastırıldı ve böylece Nikolay’ın çarlığı kesinleşmiş oldu.

Nikolay’ın görüşleri tam anlamıyla kişisel gelişiminin ürünüydü. I. Aleksandr’ın tersine Napoleon Savaşları ve gericilik dönemlerinde yetişmişti. Avrupa, gericiliğinin I. Nikolay ve hükümetince temsil edilen Rusya kanadı, ideolojik ifadesini resmî milliyet öğretisinde buldu.

1833’te çarın eğitim bakanı Kont Sergey Uvarov tarafından resmen ilan edilen resmî milliyet öğretisi üç ilkeye dayanıyordu: Otokrasi, Ortodoksluk ve milliyet. Otokrasi, Rus devletinin vazgeçilmez temeli sayılan çarın mutlak iktidarının kabulü ve sürdürülmesi anlamına geliyordu. Dış politikada bu ilke, Viyana Antlaşması’nın (1845) savunulması biçiminde yansıma buldu. Ortodoksluk resmî kilisenin Rusya’daki önemli rolünü, insan yaşamına ve topluma anlam kazandıran ahlak ile ideallerin kaynağını belirtiyordu. Milliyet (narodnost) ise, hanedan ile hükümetin güçlü ve sadık destekçisi sayılan Rus halkının özgün karakterini tanımlıyordu. I. Aleksandr değişim düşlerinden hiçbir zaman tümüyle vazgeçmemişken, I. Nikolay anayurdunda var olan düzeni, özellikle otokrasiyi savunmaya kararlıydı. Bu ilkelere dayanan yeni rejim temelde militarist ve bürokrattı. Çar çevresine o kadar çok asker toplamıştı ki, son yıllarında yakın çevresindeki yardımcıları arasında neredeyse hemen hiç sivil kalmadı. Bütün devlet mekanizmasına, en azından resmî raporlar ve görünüm açısından, doğrudan emir, mutlak itaat ve dakiklik gibi öğelerin öne çıktığı askeri bir ruh egemendi. Ama bu disiplin ve düzgün işleyiş görünümünün ardında yolsuzluk ve karışıklık hüküm sürüyordu.

Nikolay’ın hükümdarlığı sırasında Bakanlar Komitesi, Devlet Konseyi ve Senato’nun önemi azaldı. Bu kurumları tam olarak kullanmayan Nikolay, emrinde ve denetiminde kalarak kendi isteklerini anında uygulayacak özel bürokratik aygıtlar kurdu. Olağan devlet aygıtının dışında geçici komisyonlar oluşturmak sık sık başvurduğu bir yöntemdi. İlke olarak komisyonlar görevlerini gizli yürütüyor, böylece imparatorluğun zaten hantal olan yönetim aygıtını daha da kanşık hale getiriyorlardı. Serflik sorununu çözmek için dokuz ayrı komisyon kurulmuştu.

Çarın otokratik eğilimleri, çeşitli işlevler yüklenen özel bir kalemin kuruluşu ve işleyişinde de ifadesini buldu. Başlangıçta çarın kişisel katılımını gerektiren konularla ilgilenmek ve emirlerinin yerine getirilmesini denetlemek için kurulan kaleme bir süre sonra beş daire eklendi. 1826’da yasama ve yeni kurulan jandarma kuvvetleriyle ilgili ikinci ve üçüncü daireler, 1828’de Ana Çariçe Maria’nın yardım ve eğitim kurumlarını yönetmek için dördüncü daire, 1836’da köylerin durumunu iyileştirmek amacıyla beşinci daire (kısa süre sonra yerini Devlet Toprakları Bakanlığı’na bırakacaktı), 1843’teyse Transkafkasya için bir yönetim planı oluşturmak amacıyla altıncı daire oluşturuldu. Siyasi polis niteliğindeki üçüncü daire, çarın yönetim karşıtı güçlere yönelik başlıca silahı, tebasını denetlemek için temel aracıydı.

Otokrasiyi korumakta kararlı, serfliği kaldırmaktan korkan, her türlü bağımsız girişim ve halk katılımına kuşkuyla bakan I. Nikolay yönetimi, Rusya için çok gerekli olan temel reformları gerçekleştiremedi. Avrupa’daki devrimlerden korkan Nikolay tümüyle gerici politikalara sarıldı. Hükümdarlığının son yıllarında bir zamanlar başarıyla yürüttüğü dış politikası çöktü, bu da tek başına kalmasına ve Kırım Savaşı’nda (1853-56) yenilgiye uğramasına yol açtı. 1848 Devrimleri’nden sonra Doğu ve Orta Avrupa’da fiili hegemonyanın gözüpek savunucusu olan Nikolay, kısmen yanlış hesaplan, katılığı ve pervasızlığı nedeniyle Fransa, İngiltere ve Sardinya gibi devletlerin desteğindeki Osmanlı Devleti’yle savaşta yalnız kaldığını gördü.

Nikolay’ın bazı tarihçilerin öne sürdüğü gibi intihar etmiş olması zayıf bir olasılıksa da, ölüm bu yorgun ve yıpranmış çar için bir kurtuluştu. Şubat 1855 sonlarında yakalandığı soğuk algınlığı zatürreeye dönüştü, kısa bir süre sonra da öldü.

kaynak:nkfu

Etiketler, , , , , , , , ,